Prolog

Na początku była przyjaźń, później młodzieńcze zauroczenie. Rozumieli się bez słów. Wystarczała sama obecność. Wspólne imprezy, godziny przed książkami. Przeżywali wspólnie wzloty i upadki. Rozwód jej rodziców, problemy w szkole. Choć tak niedojrzali, nie potrafili żyć bez siebie. Ciągle uśmiechnięci, przebojowi, z gotowym planem na przyszłość. Nie ważne, czy świat wokół nich rozpadał się. Mieli siebie nawzajem i tylko to miało znaczenie.
Była ona.
Był on.
Byli oni.

                 Każde popołudnie spędzone razem przeszło do historii. Był nawał nauki, obowiązków. On miał maturę i hobby, którego ona nie znosiła. Ona życie traktowała lekko, z dystansem. Nie lubiła dzielić się. Nie zauważyła lub nie chciała zauważyć jak powoli wymyka się z jej rąk. Pewnego dnia przyszedł do niej w dziwnej niebieskiej czapce i powiedział , że będzie skakać zawodowo. Nie spodobało jej się to. „Masz zamiar utrzymywać się z tego?”. „Tak, kocham to”

Zaczął jej opowiadać o kombinezonie jaki dostał. O tym ,jak trener powiedział mu, że ma talent, a kariera stoi przed nim otworem. Był taki podekscytowany, oczy mu się świeciły,  uśmiech nie schodził z twarzy. Dlatego wspierała go. Słuchała o telemarku, nowo wybudowanej skoczni i innych rzeczach, które wcale ją nie interesowały. Poszła na jego pierwsze zawody, widziała jak się denerwuje. Wtedy pierwszy raz skoki stanęły między nimi. Ona mówiła, że to tylko zabawa, hobby i nie ma się tym tak przejmować. On wiedział, że powoli uzależnia się od tej adrenaliny, wiatru, który uderza w jego twarz. Ona nie rozumiała tego.
Była ona.
Był on.
Były skoki.
Byli oni.

                Powoli przestała przychodzić na jego zawody, chciała wieść normalne, szkolne życie. Jej dobrze szło z nauką, a jemu w sporcie. Zaczął wyjeżdżać na Puchar Kontynentalny. Początkowo dzwonił codziennie. Później, co dwa dni. Na końcu wysyłał smsy od czasu do czasu. Byli ze sobą z przyzwyczajenia. Nikt nie wyobrażał sobie ich osobno. Wydawali się idealni. Pełni pasji, z dobrymi perspektywami na przyszłość. Jednak to tylko pozory. W ich życie wdarła się obojętność. Nie cieszyły ich te same rzeczy. Mieli różnych znajomych i zainteresowania. Kiedy w końcu znaleźli chwile dla siebie, nie mieli o czym rozmawiać. Między nimi powstał mur, którego nie potrafili zburzyć. Decyzja mogła być tylko jedna. Z tego dnia zapamiętała niewiele. Parę jego słów. Żadnych wielkich emocji. I ta niebieska czapka z napisem Wagraf, która stała się symbolem rozpadu czegoś, co było dla niej kiedyś tak ważne.
Była ona.
Był on.
Były skoki.
Nie było ich.

******************
Tyle na początek. Proszę o szczerą opinię, choć wiem,że na razie zbyt dużo nie wiecie. Zostawcie linki do swoich blogów, chętnie poczytam.